Klub Filmowy Żółty Fotel
Być kochaną (napisy)

reżyseria: Lilja Ingolfsdottir
scenariusz: Lilja Ingolfsdottir
gatunek: dramat
kraj produkcji: Norwegia
czas filmu: 105 minut

„Być kochaną” – nowy film producentów „Najgorszego człowieka na świecie” – przewrotnie przypomina, że najważniejsza z miłości to ta, którą obdarzamy siebie samych. Czerpiąc z własnych doświadczeń, debiutująca w pełnym metrażu Lilja Ingolfsdottir stworzyła wielowymiarową opowieść o kobiecie, która po porażce pierwszego związku ma odwagę dać sobie drugą szansę. Wyróżniony aż pięcioma nagrodami na festiwalu w Karlowych Warach oraz niekwestionowany zwycięzca norweskiego odpowiednika Oscarów, „Być kochaną” urzeka empatią i szczerością w stawianiu pytań o miłość, bliskość i samoakceptację. 

Maria (Helga Guren) wchodzi w kolejną relację z nadzieją na nowy początek. Wystarczy jedno spojrzenie i czuje się, jakby znała Sigmunda (Oddgeir Thune) całe życie, a namiętny romans szybko przeradza się w poważny związek. Historia w „Być kochaną” zaczyna się tam, gdzie kończy się większość love stories. Codzienność w patchworkowej rodzinie szybko ujawnia niespełnione ambicje, niewyrażone uczucia i sprzeczne potrzeby, które kumulują się w emocjonalną bombę – a ta pewnego wieczoru wybucha.

W „Być kochaną” przejrzy się wiele kobiet, które starają się pogodzić bycie partnerką i matką, bez rezygnowania z siebie. Empatyczny, ale stawiający na szczerość, pełen gniewu i łez, a jednak terapeutyczny film Norweżki proponuje głęboką refleksję nad tym, kim jesteśmy w relacjach i z czego rezygnujemy, próbując sprostać cudzym oczekiwaniom. „Być kochaną” pozwala jednak uwierzyć w kolejną szansę, widząc w kryzysie początek pięknej, nowej relacji: ze sobą.

Obsada filmowa: Oddgeir Thune, Helga Guren, Marte Magnusdotter Solem, Elisabeth Sand, Maja Tothammer-Hruza.

W rozmowie udział wezmą:

Agnieszka Iwaszkiewicz - certyfikowana psychoterapeutka oraz superwizorka psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Prowadzi długo i krótkoterminową psychoterapię indywidualną i grupową osób dorosłych. W swojej pracy wykorzystuje odniesienia do szeroko pojętej sztuki tworząc w ten sposób interpretację, skojarzenie lub metaforę, służącą do głębszego rozumienia ludzkich procesów psychicznych. Uważa, że szczególnie literatura i film, czyli słowo i obraz, pomagają przekształcić nasze często nieuporządkowane przeżycia w nową myśl, głębszą refleksję lub znaleźć nazwę dla emocji. Są też wspólnie znanymi , terapeutom i pacjentom, odniesieniami kulturowymi. Uczy siebie i innych jak z tego zasobu korzystać w psychoterapii i w rozmowie o relacjach między ludźmi.

Agnieszka Iwaszkiewicz, psychoterapeutka oraz superwizorka