Pierwszy raz odwiedziłem Islandię w 2002 roku. Miałem ze sobą rower, dobry humor i niewiele więcej. Objechałem wyspę dokoła, a surowy, przepiękny krajobraz zupełnie mnie zauroczył. Ale to nie dla pięknych widoków wracałem tam przez kolejne dwa lata. Od pierwszego dnia wyjazdu czułem, że Islandia ma w sobie coś nieuchwytnego, coś sprawiającego, że doskonale się tam odnajdywałem, wtapiając się w rozciągającą się po horyzont przestrzeń. Po raz czwarty poleciałem na wyspę w lipcu tego roku. Choć Islandia to kraj bardzo słabo zaludniony, wyjazd obfitował w liczne spotkania, nie tylko z Islandczykami, ale również z Polakami. Najważniejszym z tych spotkań były dla mnie odwiedziny u Thordura Tomassona, stuletniego emerytowanego kustosza muzeum w Skogar, którego poznałem w 2002 roku w wyjątkowo specyficznych okolicznościach. Zanim jednak do niego dojechałem, przemierzyłem niemal dwa tysiące kilometrów po islandzkich bezdrożach. O tym, co wydarzyło się podczas tej podróży zarówno w świecie rzeczywistym, jak i w głowie, będzie można posłuchać na spotkaniu. Serdecznie zapraszam.
 
Piotr Strzeżysz – jeździ rowerem, odkąd sięga pamięcią. Był w wielu miejscach na świecie, ale ciągle coś gdzieś go pcha. Zazwyczaj jeździ w miejsca wypełnione otwartą przestrzenią, bo uważa, że łatwiej jest tam bujać w obłokach. Uwielbia kawę, koty, wiatr i Muminki. Autor pięciu  książek o marzeniach. Laureat kilku nagród literackich i konkursów fotograficznych. Bohater filmu Bartosza Liska pt. „Nie dojechać nigdy”. Gdyby sam mógł wybrać swoją postać, zostałby ptakiem.