Gorący samum, brnący przez piaski Tuaregowie, naskalne malowidła i padające z pragnienia wielbłądy. Wcale mi się to nie uśmiechało, byłem zirytowany ale – podobno to okazja, trzeba zobaczyć wspaniałe, pustynne święto.  Jedyny plus, że w lipcu powinna być dobra pogoda. Zatem trudno – pakuję się.
Na miejscu oszołomienie. Algier wygląda jak Paryż czy Marsylia. Czy to w ogóle jest Afryka? Powoli odkrywamy zasłonę: rozsypująca się kasba, forty piratów i przede wszystkim ludzie: dumni i do przesady honorowi.

- Polak? Polacy to dobrzy fachowcy. Tchnęli w to miejsce nowego ducha. Ale nie jesteś dziennikarzem?

I niespodziewanie było wszystko: Bitwa o Algier, andaluzyjska muzyka, pustynne oazy, radykalni Mozabici, którzy tak zachwycili wielkiego le Corbusiera, pustynia z płaczącymi krowami i Tuaregowie wirujący w transie z obnażonymi mieczami. Gdyby nie ta pogoda…