BARBARA - niemiecka „Casablanca”

Lato 1980 roku. Lekarka Barbara zostaje wysłana z Berlina do małego wiejskiego szpitala, gdzieś na północnych peryferiach wschodnich Niemiec. To kara za to, że próbowała wyjechać do RFN, gdzie czeka na nią jej kochanek Jorg. Mężczyzna planuje ucieczkę Barbary, ale zanim uda się ją zorganizować musi ona odnaleźć się w zupełnie nowych warunkach.

Pełniąc obowiązki dziecięcego chirurga jest skrupulatna i pełna troski o pacjentów, jednak swoich kolegów z pracy traktuje z dystansem. Barbara wie, że ten szpital to tylko chwilowy przystanek a jej przyszłość jest zupełnie gdzie indziej. Spokoju nie daje jej tylko Andre kierujący placówką. Od początku obdarza ją zaufaniem, dba by czuła się jak najlepiej w nowym miejscu i często się do niej uśmiecha. Kiedy kryje ją w sprawie Sary, młodej dziewczyny, która uciekła z domu, Barbara zaczyna się zastanawiać, czy przypadkiem Andre nie jest współpracownikiem Stasi? A może po prostu się zakochał? Im bliżej dnia planowanej ucieczki na zachód tym większe obawy zaczyna mieć Barbara. Czuje, że traci kontrolę. Nad sobą, nad planami, nad miłością...

„Barbara” to najnowszy film Christiana Petzolda, jednego z najciekawszych współczesnych niemieckich reżyserów. Jego poprzednie filmy – m.in. „Duchy”, „Yella”, „Jerichow” - pokazywane były w konkursach głównych festiwali w Berlinie i Wenecji. Ze reżyserię „Barbary” otrzymał w tym roku nagrodę Srebrnego Niedźwiedzia właśnie na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie 2012 – Srebrny Niedźwiedź za reżyserię

Christian Petzold zrobił jeden z najmądrzejszych, najbardziej ekscytujących i wzruszających filmów, jakich można by sobie życzyć.
„Berliner Zeitung”

Ciepła, które przenika ten film, nigdy wcześniej w kinie Petzolda nie doświadczyliśmy.
„Spiegel Online”

Od subtelnego napięcia, po absolutnie zapierający dech finał... Znakomity!
„Screen Daily”

Polityczny, a jednocześnie kameralny dramat o wielkiej sile rażenia... Petzold udowadnia po raz kolejny swoją umiejętność budowania napięcia.
„Le Monde”

Petzoldowi udała się rzecz paradoksalna: uchwycił istotę totalitaryzmu w Niemczech Wschodnich, a mimo to nie zachłysnął się jej smutkiem. Jego obrazy oddychają światłem i latem, Nina Hoss wspaniale wygląda jeżdżąc na rowerze po popękanych asfaltowych ścieżkach, zaś Ronald Zehrfeld wprost emanuje misiowatą, delikatną zmysłowością. (...) Kto by pomyślał, że w Meklemburgii lat osiemdziesiątych uda się osadzić i opowiedzieć niemiecko-niemiecką wersję „Casablanki”?
„Die Zeit”

Ekscytująca od pierwszej do ostatniej minuty.
„Stuttgarter Zeitung”

Gra Niny Hoss to majstersztyk.
„The Guardian”

Pełna emocji historia miłości i pewnego podstępu.
„Variety”

Zapraszamy od 9 listopada!