Thriller psychologiczny o zabarwieniu melodramatycznym. Były torreador, Diego Montes (Nacho Martínez) zmuszony do zejścia z areny z powodu ciężkiej rany zadanej przez byka i prawniczka, María Cardenal (Assumpta Serna) dzielą chorobliwą obsesję na punkcie śmierci i niczym dwa magnesy przyciągają się do siebie. Wokół nich krążą skrywające niejeden sekret, ekscentryczne postacie: dręczony nagłymi wizjami morderstw adept sztuki walki z bykami, Ángel (Antonio Banderas), jego psychiatra, Julia (Carmen Maura), narzeczona Diega, Eva (Eva Cobo), i jej matka, Pilar (Chus Lampreave). Wreszcie do akcji wkracza komisarz policji (Eusebio Poncela). Ich historie splatają się w fatalistycznej atmosferze, i zbiegają w tragicznym zakończeniu.

„Matador” jest pierwszym dojrzałym dziełem reżysera, przeskokiem od nieokiełznanych, transgresyjnych komedii, jakie realizował w pierwszej połowie lat 80.XX wieku do dzieł o poważniejszym charakterze, przy jednoczesnym zachowaniu prowokacyjnego stylu. Film zgłębia złożoną relację między namiętnością, seksem i śmiercią, która ma być zwieńczeniem przyjemności erotycznej, a opowiedziana w nim historia jest romantyczna i amoralna, intymna i perwersyjna. Mimo że powstał przed największymi międzynarodowymi sukcesami Almodovara, znajdziemy w nim motywy powtarzające się w twórczości reżysera: obsesję, czarny humor oraz estetykę intensywnych kolorów – róż, żółć i czerwień kojarzone ze światem walk byków i słynne zdania, które ukazują widzom głęboko patriarchalny charakter społeczeństwa, jakie istniało w Hiszpanii po dyktaturze Franco, jak to: „Kobiety powinny być zabijane jak byki, osaczane, zanim zdadzą sobie z tego sprawę”. Film miał premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji, co pomogło Almodovarowi ugruntować swoją pozycję na arenie międzynarodowej jako odważnego i wyjątkowego reżysera.