Dłubanką wokół jeziora Michigan
Kraj/ rok: USA / 2012
Język /napisy: angielski / polskie
Czas trwania: 45 minut

Wszyscy marzą o wielkich podróżach i ciekawym życiu.  Czy żeglarska wyprawa drewnianą dłubanką może być taką podróżą ? A dlaczego nie!

Dwudziestodwuletnia Mary postanowiła nie marzyć, tylko zacząć działać. Cztery lata zajęła jej budowa małej drewnianej łódki, wydłubanej siekierą z wielkiego pnia drzewa. Do wspólnego przeżywania przygody zaprosiła koleżankę. Wzięły namiot i popłynęły. 1200 mil wzdłuż brzegów Michigan  –  jednego z największych jezior amerykańskich, w małej dłubance przypominającej indiańskie kanu. Jest to film o tym, że wspaniała przygoda czeka tuż za drzwiami. Czasem wystarczy je otworzyć.

Piersi w Arktyce
Małgorzata Rzepecka, Anna Wierzbicka, Joanna Plenzler, Wiktoria Parzych
Kraj/ rok: Polska / 2024
Prezentacja na scenie/ rozmowa: ok 40 minut

„Piersi w Arktyce” to przygoda czterech kobiet, które przez prawie dwa tygodnie płynęły przez arktyczne wody Spitsbergenu na dwóch małych, około trzymetrowych, otwartopokładowych łódkach żaglowych.

Wyprawa odbyła się w lipcu 2024 roku.

Motywacją do niej były także ślady pierwszych polarniczek w Arktyce — kobiet, które przed laty pracowały i działały w świecie kojarzonym głównie z męską eksploracją, nauką i wyprawami. Ten wątek nadaje całej historii dodatkowy sens. To była także próba symbolicznego dotarcia miejsc kobiecej obecności w historii polarnych wypraw.

Na pokładach małych łódek musiały zmieścić wszystko: sprzęt nawigacyjny, namioty, śpiwory, jedzenie, kuchenkę, narzędzia, części zapasowe i rzeczy potrzebne do życia w Arktyce. Także strzelbę.

Trasa prowadziła przez mało dostępne rejony Ekmanfjordu i Dicksonfjordu, a wyprawa zakończyła się dopłynięciem do Longyearbyen.

Na JachtFilmie spotkamy się z trzema uczestniczkami tej wyprawy: Anią Wierzbicką, Gosią Rzepecką i Wiktorią Parzych.

Opowiedzą jak robi się takie rzeczy.

252 dni samotności
Reżyseria: Kaidor Kahar
Kraj/ rok: Estonia / 2020
Język / napisy: estoński / polskie
Czas trwania: 54 minuty

Na pierwszy rzut oka to film o Uku Randmaa — estońskim żeglarzu, który bierze udział w Golden Globe Race i przez 252 dni samotnie opływa świat bez zawijania do portów i bez nowoczesnych technologii. Ale w tej historii równie ważna jest Maibi Randmaa, jego żona.

Uku jest na oceanie. Maibi zostaje na lądzie — z codziennością związaną z domme i dwójką małych dzieci, z nadzieją i jednocześnie ze strachem.
Nie stoi jednak z boku tej historii. Jest po prostu jej drugą osia- przeżywa rejs męża inaczej, ale nie mniej intensywnie.

„252 dni samotności” pokazuje, że samotna wyprawa rzadko jest naprawdę samotna. Film przesuwa więc uwagę z heroicznej opowieści o żeglarzu na bardziej złożoną historię relacji: o zaufaniu, lojalności, lęku, miłości.
I przede wszystkim na zgodę na czyjąś potrzebę wolności.

W tym kontekście perspektywa Maibi na całe przedsięwzięcie wydaje się nawet ważniejsza niż wokółziemski rejs jej męża. Bez jej osobistej siły, cierpliwości i gotowości do ponoszenia konsekwencji, wiele żeglarskich marzeń nigdy nie mogłoby się wydarzyć.

Tytułowa samotność nie dotyczy tylko żeglarza na oceanie. Jest to film o samotności na oceanie i samotności w domu, ale przede wszystkim o następstwach takiego rozstania …..które czasem jest bardzo zaskakujące.

Pośród fal
Reżyseria: Tyler J. Kelley, Araby Williams
Kraj/rok: USA / 2016
Język/napisy: angielski / polskie
Czas trwania: 85 minut

Bob i Nancy Griffith to nazwiska, które w amerykańskich środowiskach żeglarskich i podróżniczych wciąż wywołują wiele emocji.

Byli pierwszymi żeglarzami, którzy okrążyli jachtem Antarktydę w wysokich szerokościach geograficznych. W swoim życiu, które przez ponad 20 lat większości biegło na pokładach jachtów, odbyli trzynaście długich oceanicznych podróży. W ten sposób spełniali swoje marzenia o wolności i przygodzie. Dla Boba i Nancy, a z czasem dla ich rozrastającej się rodziny nic nie wydawało się niemożliwe. Podróżowali jachtem do najbardziej odległych miejsc na kuli ziemskiej, swoje życie na oceanach dokumentowali zawsze obecną na pokładzie kamerą 16 mm.

Jak opowiada w filmie Nancy Griffith, ich niekonwencjonalne podejście do życia przyniosło wiele nieoczekiwanych wyzwań jak i wymagało poświęcenia. W trakcie swych podróży dwukrotnie tracili jachty na których mieszkali. Po wejściu na rafę na Polinezji Francuskiej w 1967 roku, spędzili na bezludnej wyspie 67 dni ratując co się da z rozbijanego falami jachtu.  „Co prawda nasze życie jest ograniczone do najbardziej podstawowych funkcji, ale niczego nam nie brakuje”  – wspomina ten czas Nancy Griffith.

Za swą wolność płacili również cenę. Były to głównie, jak wspominają bohaterowie filmu, miesiące rozłąki z małymi dziećmi, jak i konflikty i napięcia narastające wśród członków dalszej rodziny, nie akceptującej stylu życia obranego przez parę. Czasem była to cena najwyższa.

Po śmierci męża w 1979 roku Nancy Griffith założyła szkołę żeglarską, a kilka lat później została armatorem dwumasztowego żaglowca. Była prawdopodobnie ostatnim kapitanem który prowadziła handel na Południowym Pacyfiku jednostką żaglową.

Ten film to historia miłości młodej dziewczyny zauroczonej jachtami i nieco starszym od niej żeglarzem. Opowieść o parze, która odrzuciła tradycyjnie pojmowaną definicję rodziny na rzecz życia na dalekich wodach.   Jest to także opowieść o umiłowaniu wolności, i o cenie jaką czasem trzeba za nią płacić.