Fiodor Ozerow ma dwadzieścia pięć lat i jedno marzenie – zostać genialnym muzykiem. Na razie spędza dni na kacu, przeglądając Tindera i sprawdzając, ile razy wyszukano w sieci jego album „Miński syndrom”. Gdy media wieszczą wybuch III wojny światowej, a jego siostra uczestniczy w protestach, Fiodor wybiera artystyczną alienację. Przekonany, że wena wróci dopiero, gdy odnajdzie ulubiony sweter w stokrotki, wyrusza na fantasmagoryczną wyprawę po zimowej Warszawie, spotykając postaci rzeczywiste i na poły urojone.

Nakręcony za kilka tysięcy euro mikrobudżetowy debiut Jurija Semaszki swobodnie miesza rejestry – splata mit o Orfeuszu i Eurydyce z poezją, animacją i słowiańskim humorem. To autoironiczny, a zarazem czuły portret pokolenia twórców i białoruskiej diaspory, które wbrew ciężarowi świata nie traci nadziei.