Jest to żywiołowy portret Ukrainy przed pełnoskalową inwazją, w jej trakcie oraz po niej. Pozbawiony dialogów i narracji zza kadru film rozwija się niczym metafizyczna symfonia, w której krajobrazy stają się milczącymi świadkami zniszczenia oraz cichego oporu. Przez tę pełną czci ciszę przechodzą saperzy, poszukiwacze ciał, ekolodzy i ratownicy zwierząt. Film zaprasza widzów do przestrzeni, w której piękno współistnieje z dewastacją, a sam akt świadectwa staje się formą odnowy.