Reżyseria / Directed by: Ljubomir Stefanov, Tamara Kotevska
Zdjęcia / Cinematography by: Fejmi Daut, Samir Ljuma
Montaż / Editing: Atanas Georgiew
Producenci / Producers: Atanas Georgiew
Produkcja / Production:

Festiwale i nagrody / Festivals and Awards: 2019 – FF Sundance: nagroda World Cinema Grand Jury Prize: Documentary, World Cinema Documentary Special Jury Award for Impact for Change, World Cinema Documentary Special Jury Award for Cinematography / Sundance FF: World Cinema Grand Jury Prize: Documentary, World Cinema Documentary Special Jury Award for Impact for Change, World Cinema Documentary Special Jury Award for Cinematography, 2019 – MFF Hong Kong, 2019 – New Direction/New Films FF Nowy Jork

50-letnia Hatidze mieszka z chorą matką w opustoszałej macedońskiej wiosce bez dróg, prądu i bieżącej wody. Hoduje pszczoły i jest ostatnią z linii niezależnych pszczelarek i pszczelarzy, którzy sprzedają miód w małych partiach. Handluje nim w najbliższym mieście, oddalonym od jej domu o cztery godziny drogi. Codziennie chodzi po zboczu wzgórza, aby sprawdzić swoje ule. Kocha pszczoły, zaklina je śpiewem, delikatnie manewrując plastrami miodu bez kombinezonu, siatki na twarzy czy rękawiczek. Żyje tradycyjnie, w zgodzie z naturą. Jednak pewnego dnia do jej okolicy wprowadza się wielodzietna rodzina. W jej życie wkradają się wrzeszczące dzieci, ryczące krowy i silniki. Nowi sąsiedzi również hodują pszczoły, ale traktują miód i hodowle zgoła inaczej. Tradycję zastępuje twardy biznes i maksymalna eksploatacja. Hatidze czuje, że to, czego nie da się zmienić, należy zaakceptować. Jednak nowi przybysze mogą poważnie zagrozić jej życiu oraz ulom, które posiada. Film ukazuje zanikającą tradycję szacunku do pszczół i traktowania ich po partnersku, a nie jako poddanych człowiekowi niewolników produkujących miód. Pięknie sfilmowana opowieść daje nadzieję na zmianę komercyjnego nastawienia człowieka do pszczół i natury.

Fifty-year-old Hatidze lives with her ailing mother in a deserted Macedonian village without roads, electricity, or running water. She keeps bees and is the last in a line of independent beekeepers who sell honey in small batches. She trades it in the nearest town, a four-hour journey from her home. Every day she walks along the hillside to check her hives. She loves the bees, calming them with song and gently handling the honeycombs without a suit, veil, or gloves. She lives traditionally, in harmony with nature. But one day a large family moves into the area. Her life fills with the noise of screaming children, lowing cows, and engines. The new neighbors also keep bees, but they treat both honey and bees very differently. Tradition is replaced by hard business and maximum exploitation. Hatidze feels that what cannot be changed must be accepted. Yet the newcomers may seriously threaten her livelihood and the hives she owns. The film portrays a disappearing tradition of respecting bees and treating them as partners rather than as enslaved producers of honey. Beautifully filmed, this story offers hope for a change in humanity’s commercial attitude toward bees and nature.